رواق / Ravaq

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۶۱
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

کتبتُ قصةَ شوقي و مَدمَعي باکي
بيا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو ديده‌ی خود
اَيا منازلَ سلمي فَاين سَلماکی

عجيب واقعه‌ای و غريب حادثه‌ای
اَنَا اصطَبَرتُ قَتيلاً و قاتلي شاکي

که را رسد که کند عيب دامن پاکت
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل
چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبيرفشان گشت ساقيا برخيز
و هاتِ شمسةَ کَرمٍ مُطَيِّبٍ زاکي

دَعِ التَّکاسُلَ تَغنَم فَقَد جَريٰ مَثَلٌ
که زاد راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من بی شمايلت آری
اَريٰ مَآثِرَ مَحيايَ من مُحيّاکي

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۶۰
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل

سُليميٰ مُنذُ حَلَّت بالعِراقي
الُاقي مِن نواها، ما اُلاقي

الا ای ساروان منزل دوست
اِلي رُکبانِکم طالَ اشتياقي

خرد در زنده‌رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی

رَبيعُ العمر في مَرعيٰ حِماکُم
حَماکَ اللهُ يا عهد التَّلاقي

بيا ساقی بده رطل گرانم
سَقاکَ اللهُ مِن کَأسٍ دِهاقي

جوانی باز می‌آرد به يادم
سماع چنگ و دست‌افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل
به ياران برفشانم عمر باقی

درونم خون شد از ناديدن دوست
اَلا تَعساً لِايَّامِ الفِراقي

دُموعي بَعدَکُم لا تَحقِروها
فَکَم بَحرٍ عميقٍ مِن سَواقي

دمی با نيکخواهان متفق باش
غنيمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رز
ولی گه‌گه سزاوار طلاقی

مسيحای مجرد را برازد
که با خورشيد سازد هم‌وثاقی

وصال دوستان روزی ما نيست
بخوان حافظ غزل‌های فراقی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۹
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن

زين خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
خط بر صحيفه‌ی گل و گلزار می‌کشی

اشک حرم‌نشين نهانخانه‌ی مرا
زان سوی هفت پرده به بازار می‌کشی

هر دم به ياد آن لب ميگون و چشم مست
از خلوتم به خانه‌ی خمار می‌کشی

کاهل‌روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قيد سلسله در کار می‌کشی

گفتی سر تو بسته‌ی فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت اين بار می‌کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبير دل کنم
وه زين کمان که بر من بيمار می‌کشی

بازآ که چشم بد ز رخت دور می‌کند
ای تازه‌گل که دامن از اين خار می‌کشی

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعيم دهر؟
می می‌خوری و طره‌ی دلدار می‌کشی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۸
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

در مقامی که صدارت به فقيران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

در ره منزل ليلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطه‌ی عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ور نه چون بنگری از دايره بيرون باشی

کاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای
ور خود از گوهر جمشيد و فريدون باشی

ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ايام جگرخون باشی؟

حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر اين است
هيچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

سلام

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations