TORcast

Een wat andere invulling van TORcast: een uurtje muziek die het best is samen te vatten als “Americana” (mijn andere muzikale liefde, naast jazz en klassiek).

Americana: de moderne erfgenaam van de Amerikaanse rootsmuziek, waarin de verhalende kracht van folk, de emotie van blues, de traditie van country en af en toe de muzikale kleuren van jazz samenkomen.

Playlist:

Keb’Mo’: One Day Away;

Keb’Mo’, Soweto Gospel Choir: Hand It Over;

Kenny Wayne Shepherd: Deja Voodoo;

Joe Bonamassa, Chaka Khan, Eric Clapton: The Thrill Is Gone;

Eric Bibb: This One Don’t;

Buddy Guy, Tracy Chapman): Ain’t No Sunshine;

John Scofield, John Mayer: I Don’t Need No Doctor;

Elles Bailey: Best Believe;

Philip Kroonenberg: Song For John Lagrand;

Ad Vanderveen: If Words Were Notes;

Hans Theessink: St. James Infirmary.

Americana is geen strikt afgebakend muziekgenre, maar eerder een verzamelnaam voor verschillende vormen van Amerikaanse rootsmuziek. De stijl bouwt voort op tradities uit folk, blues, country en gospel, en neemt soms ook elementen uit jazz over. Wat deze muzieksoorten verbindt, is hun nadruk op authenticiteit, verhalen en emotionele expressie.

Van de blues erft Americana de oprechte gevoelsuitdrukking en thema’s als liefde, verlies, hoop en het gewone leven. De muziek klinkt vaak warm, doorleefd en menselijk. Uit de folk komen vooral de verhalende liedteksten en het gebruik van akoestische instrumenten zoals gitaar, banjo, mandoline en viool. Hierdoor staat niet zozeer technische perfectie centraal, maar het vertellen van een verhaal.

De relatie met jazz is minder direct, maar zeker aanwezig. Sommige Americana-artiesten verwerken jazzinvloeden in hun harmonieën, ritmiek of muzikale vrijheid. Daardoor krijgt de muziek soms meer kleur en diepgang zonder haar rootskarakter te verliezen.

Americana kan daarom worden gezien als een muzikale brug tussen de emotionele kracht van blues, de vertelkunst van folk en de muzikale verfijning van jazz. Het resultaat is een toegankelijke, authentieke stijl die sterk geworteld is in de Amerikaanse muziektraditie, maar tegelijk ruimte biedt voor persoonlijke interpretatie en moderne invloeden.

Na een paar weken ‘letterlijk’ radiostilte, zijn we weer terug met wekelijkse podcast van Jazzpodium de Tor in Enschede. In deze editie lekkere, zomerse muziek en een beetje voorpret voor het komende TOR-seizoen. Veel luisterplezier…

Yellowjackets: Motet;

John Legend, Richard Bona: Please Don’t Stop;

Jetse de Jong: All The Fruit;

Jetse de Jong and his Buckjumpers: City Won’t Do;

Darmon Meader: Spain (I Can Recall)

Tok Tok Tok: Walk On The Wild Side;

Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Willie Jones III, Steve Zwanink: Angel Roy;

Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum;

Pat Metheny: Don’t Look Down.

Van swingende klassiekers tot intieme ballads en verfijnde instrumentals: deze TORcast ademt sfeer, klasse en rust, al zeg ik ’t zelf….

Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Snooze Until You Loose;

Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Falling In Place;

Kenichi Tsunoda bigband: Take Five;

Arne Domnerus, Bengt Hallberg, Lars Erstrand, Egil Johansen en Georg Riedel: Limehouse Blues;

Christian McBride: Night Train;

Hank Jones, Oliver Nelson: Jazztime USA;

Toots Thielemans: Manha De Carnaval;

Claude Bolling, Jean-Pierre Rampal: Sentimentale, Pt.2;

Renee Olstead: Taking A Change On Love;

Ella Fitzgerald, Louis Armstrong: Can’t We Be Friends?;

Diana Krall: Temptation;

Coleman Hawkins, Ben Webster: Blues For Yolande.

Sonny Rollins: Just Once;

Marcus Miller, Miles Davis: Claire / Lost in Madrid;

Michel Legrand, Miles Davis: Django;

Dubbelaar:

The King’s Singers: Bewitched, Bothered and Bewildered;

Jeff Goldblum & the Mildred Snitzer Orchestra, Charly Puth: Bewitched, Bothered and Bewildered;

Harry Allen, Mike Karn: Quater Past Blue;

Joshua Redman: The Folks Who Live On The Hill;

Harry Connick Jr.: One Fine Thing;

Thelonious Monk: Nutty;

Sonny Rollins, Thelonious Monk: The Way You Look Tonight;

Johnny Hodges, Duke Ellington: Stompy Jones;

Ben Webster, Oscar Peterson: The Touch Of Your Lips.

Playlist:

Duke of Iron:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifton Anderson – trombone, Mark Soskin – piano, Jerome Harris – basgitaar, Marvin Smith – drums

St. Thomas:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums

You Don’t Know What Love Is:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums

Tenor Madness:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, John Coltrane – tenorsaxofoon, Red Garland – piano, Paul Chambers – bas, Philly Joe Jones – drums

Valse Hot:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifford Brown – trompet, Richie Powell – piano, George Morrow – bas, Max Roach – drums

God Bless The Child:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Jim Hall – gitaar, Bob Cranshaw – bas, Ben Riley – drums

Blue Room (opgenomen in VARA Studio 5 in Hilversum):

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Han Bennink – drums, Ruud Jacobs – bas

Sonny Rollins: een leven gewijd aan groei, vrijheid en klank

Sonny Rollins, geboren als Theodore Walter Rollins op 7 september 1930 in New York, behoort tot de grootste saxofonisten uit de jazzgeschiedenis. Zijn leven en werk getuigen van een uitzonderlijke artistieke nieuwsgierigheid, discipline en een onuitputtelijke drang tot vernieuwing. Met zijn krachtige tenor-sound en improvisatietalent heeft hij generaties muzikanten geïnspireerd.

Rollins groeide op in Harlem, een broedplaats van jazz en cultuur. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek, onder invloed van grootheden als Coleman Hawkins en Lester Young. In de jaren vijftig brak hij door met opnames als Saxophone Colossus (1956), waarop zijn virtuositeit en speelse improvisaties duidelijk hoorbaar zijn. Zijn composities, zoals “St. Thomas”, combineren Caribische invloeden met swing en laten zien hoe veelzijdig hij was.

Wat Rollins bijzonder maakt, is niet alleen zijn technische beheersing, maar ook zijn filosofische benadering van muziek. Hij beschouwde jazz als een vorm van persoonlijke expressie en spirituele ontwikkeling. Dit blijkt onder meer uit zijn beroemde “bridge sabbatical” eind jaren vijftig, waarin hij zich tijdelijk terugtrok van het podium om intensief te oefenen op de Williamsburg Bridge in New York. Deze periode van zelfreflectie versterkte zijn geluid en zijn vertrouwen als artiest.

In de jaren zestig en zeventig experimenteerde Rollins met nieuwe stijlen en invloeden, waaronder free jazz en wereldmuziek. Zijn open houding tegenover verandering hield zijn muziek fris en relevant. Albums als The Bridge (1962) markeren zijn terugkeer na stilte en tonen een rijpere, diepgaandere muzikale stem.

Naast zijn muzikale prestaties staat Rollins bekend om zijn integriteit en toewijding. Hij sprak zich uit voor burgerrechten en bleef trouw aan zijn eigen artistieke visie, ongeacht commerciële druk. Deze onafhankelijkheid maakt hem tot een voorbeeld van creatieve vrijheid.

Zijn carrière, die meer dan zes decennia omspant, leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Grammy Lifetime Achievement Award. Toch bleef hij bescheiden en gericht op groei. Zelfs op latere leeftijd benadrukte hij dat hij zichzelf nog steeds als leerling zag.

Sonny Rollins’ nalatenschap is er een van moed, discipline en liefde voor muziek. Zijn levensverhaal laat zien dat ware grootheid ligt in voortdurende ontwikkeling en het durven volgen van je eigen pad. Met zijn warme, expressieve klank en positieve energie blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.