Άλλο ένα podcast 3.0 - Θωμάς Ζάμπρας

Αν δεν έχετε χάσει ακόμα τις αισθήσεις σας από τη ζέστη, ακούστε στο σημερινό πόντκαστ: γιατί ήμουν οk και με Ισπανία και με Αργεντινή, γιατί νευριάζουμε που ο Μέσι δεν είναι αντιεξουσιαστής, για την προδοσία των γονιών μου, γιατί για τη γενιά μας το soundbar είναι το σπίτι μας, γιατί πρέπει να φορολογήσουμε τα tips και αν έγινε σοβαρή μελέτη για τις εργασίες του μετρό (spoiler alert: όχι).

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Άλλο ένα πόντκαστ, στο οποίο θα αναλύσουμε με οργισμένηγκρίνια αν ξέρετε ότι το πόντκαστ μου είναι βίντεο ή όχι, γιατί οι τουρίστες είναι τόσο ανέμελοι, τι παίζει με τις διαφημίσεις στα sites, ποιοι boomers φτιάχνουν σταυρόλεξα, πόσο μισώ τα παιδάκια που λατρεύουν τα μπρόκολα και τη σκληρή επικαιρότητα των δολοφονιών από αστυνομικούς και των εξελίξεων στην υπόθεση Μαρφίν.

Μπορείτενα το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα παιδιά. Ας πούμε δυο πράγματα, να τα βγάλουμε από τη μέση. Ναι, φοράω ένα πουκάμισο με λεμόνια. Ναι, ο γιακας μου είναι διπλωμένος επειδή δεν τον πήρα είδηση και έμεινε έτσι όλο το γύρισμα. Όμως θα πούμε και για γάμους φίλων, για τις ομοιότητες του πατέρα μου με τον Κολόμβο, για υβριδικές επιθέσεις AI σε ανυπεράσπιστους πολιτικούς, γιατί ο Μέσι είναι ο μπαμπάς σας και άλλα τέτοια.

Μπορείτε να το δείτε σε video εδώ και εδώ.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Άλλη μια συνέντευξη», ο Θωμάς Ζάμπρας φιλοξενεί τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και θεατρικό συγγραφέα. Οι δυο τους μιλούν για τις «πόρτες» που έφαγαν στο ξεκίνημά τους, τη σκληρή αυτοκριτική, την τελειομανία και το πώς είναι να δημιουργείς αντλώντας από την περιοχή του προσωπικού σου πόνου.
Ο Γιωργής Τσουρής είναι ο σημερινός καλεσμένος του vidcast «Άλλη μια συνέντευξη» με τον Θωμά Ζάμπρα και η συζήτησή τους ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, στις αλήθειες για το θέατρο και στις πιο βαθιές, προσωπικές εξομολογήσεις.
Οι δυο τους αναλύουν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το stand-up comedy από το κλασικό θέατρο και συζητούνγια το «σκληρό σπορ» της έκθεσης στη σκηνή, για την επικοινωνία του ηθοποιού με το κοινό αλλά και για τον τρόμο που δοκιμάζει όποιος καλλιτέχνης επιθυμεί ναπαραμείνει το έργο του «φρέσκο».
Ο Τσουρής μιλά ανοιχτά για τη δυσκαμψία του ελληνικού καλλιτεχνικού κατεστημένου απέναντι στην αλλαγή, τη σημασία της αυστηρής αυτοκριτικής μετά από μια αποτυχία αλλά και για τη μάχη που δίνουν οι δημιουργοί με τους παραγωγούς για το αυτονόητο δικαίωμα της αμειβόμενης πρόβας. Εξηγεί, επίσης, γιατί η ελληνική οικογένεια αποτελεί τον απόλυτο πυρήνα των έργων της σύγχρονης δραματουργίας και αποκαλύπτει το παρασκήνιο της μεταφοράς της τεράστιας θεατρικής του επιτυχίας, «170τετραγωνικά», στη μεγάλη οθόνη.
Η κουβέντα αναφέρεται και στην πικρή αφετηρία της πιο δημιουργικής περιόδου του: την ανάγκη μιας παρέας 25άρηδων να κάνουν κάτι δικό τους και τον πρόωρο χαμό του φίλου και συνδημιουργού του, του καλλιτέχνη Βαγγέλη Ρωμνιού, το 2018. Ο Γιωργής Τσουρής περιγράφει πώς αυτή η απώλεια τροφοδότησε τελικά τη δουλειά του και εξηγείγιατί, για να γράψει ένα νέο έργο, έπρεπε πρώτα να σκάψει στην προσωπική του «περιοχή του πόνου».

Είχατε πάντα απορία τι βλέπει η οικογένεια που μου κλέβει το YouTube; Τι παίζει με τις προνομιούχες ενοχές μου; Πώς έσπασε το κινητό μου; Γιατί πέρασα ένα μίνι meltdown; Τι τραβάω με θέματα της εικόνας μου; Τι τράβηξα με τα περιστέρια-γείτονές μου; Ε, τότε είσαι στο σωστό ποντκαστ.

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.