Άλλο ένα podcast 3.0 - Θωμάς Ζάμπρας

Χριστός Ανέστη, φίλοι μου! Σας λέω πώς πέρασα το Πάσχα,γιατί δεν πρέπει να αποκαλύπτεις στους φίλους σου τα skills σου, γιατί κανένας δεν νοιάζεται για μας, γιατί δεν πειράζει οι υπουργοί μας να μην έχουν πτυχίο, γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να χαίρονται όταν πεθαίνουν άνθρωποι μεδιαφορετικό lifestyle από το δικό τους και πώς η ομάδα ΚΟΜΒΟΣ θα μας σώσει από την κίνηση. Όχι κι άσχημα, αν σκεφτείτε ότι, όταν ηχογραφήθηκε, ακόμα χώνευααρνί.
 
Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Λίγο πριν το Πάσχα, σας περιμένω με το καλύτερο (και μοναδικό μου) σακάκι για άλλο ένα πόντκαστ. Τα λέμε για νηστείες και κρεατοφάγους, τα κίνητρα που με οδήγησαν να είμαι η ντροπή του φύλου μου, κοινωνικά άβολες συμβάσεις, τα παιδιά μας και το Facebook, και τι διάολο γίνεται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Καλή Ανάσταση σε όλους.

Δείτε το σε vidcast εδώ και εδώ .

Για περάστε για να μάθετε την κατάληξη του sagaτης πόρτας μπάνιου μου που καταλήγει με σφυρί και σιδηροπρίονο, κατά τα άλλα μαθαίνουμε αν έχω εσωτερικευμένη τοξική αρρενωπότητα, την άποψή μου για σελίδες με έπιπλα που δεν γράφουν τιμές στα έπιπλα (κακή),πώς ένα Nintendo 64 άργησε 25 χρόνια να φτάσει στην κατοχή μου και για την (δυστυχώς) καμία ουσιαστικήεξέλιξη για την δική Τεμπών. Όλα αυτά στο νέο ποντκαστ. Πάρε την παρέα κι έλα.
Δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Αυτή τη βδομάδα στο ποντκαστ ασχολούμαστε με το πόσο δεν είναι η εβδομάδα μου. Κλειστοί δρόμοι, ατσάλινες κλειδαριές και, γενικά, πώς είναι όταν η ζωή σου λέει: «Έλα, σταμάτα να προσπαθείς, δεν θα γίνει».
Δεν θα ήταν άλλο ένα ποντκαστ, βέβαια, αν δεν είχε και μια ενδοσκόπηση στα ψυχολογικά μας και την αίσθηση του να μην αισθάνεσαι τίποτα, αλλά και ίσως την καλύτερη ιστορία με ντικ πικ που έχω ακούσει.
Ποιος άλλος σας τα δίνει αυτά;

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ

Καλησπέρα, είμαι εγώ, ο Θωμάς Ζάμπρας. Αυτό είναι το πόντκαστ μου. Ακολουθούν τα πράγματα για τα οποία μίλησα στο πόντκαστ, συνοπτικά:
 
Για την αντιπάθειά μου για τον Τιμοτέ Σαλαμέ και την αδιαφορία μου για τα Όσκαρ. Για το πώς κατέληξα να βλέπω την Πέπα το Γουρουνάκι και να ψάχνω να βρω ένα παιδάκι στον καναπέ μου. Για άλλο ένα θανάσιμο λάθος της αστυνομίας. Γιατί τρέμω μήπως είναι στραβή η κουκούλα μου. Τέλος, για το πώς είναι πιο εύκολο να πετύχεις στηνΕλλάδα με καλτ περιεχόμενο, αντί για σοβαρή προσπάθεια για κάτι.